ღ PinKieMomO ღ

ครั้งนี้...เป็นครั้งที่ทุกๆคนเห็นว่าฉันร่าเริง สดใส เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉันไม่ได้ทำใจได้เร็วขนาดนั้นหรอกนะ

แค่พยายามหลอกตัวเองไปวันๆ

ว่า "เข้มแข็ง

ว่า "ไม่สน"

ว่า "ไม่แคร์

ว่า "มีความสุขดี"

ก็แล้วทำไม...ฉันต้องแสดงให้คนอื่นเห็นด้วยละว่าฉัน "อ่อนแอ"

ฉันไม่ชอบแววตาที่ทุกคนมองดูฉัน เวลาที่ฉันร้องไห้

ฉันไม่ชอบบรรยากาศหลังการร้องไห้ ที่ทุกๆคนจะตามใจฉัน

เพียงเพราะอยากให้ฉันสบายใจขึ้น

ฉันไม่ชอบคำปลอบใจใดๆทั้งนั้น เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันอ่อนแอ

และเมื่อใดที่ฉันรู้สึกแบบนั้น ... ฉันจะกลับเข้าไป

กลับเข้าไปหาความรู้สึกที่ดีเพียงชั่วคราว เพราะฉันทนรับความทุกข์นั้นต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

และฉันก็ไม่ต่างอะไรกับคนโง่

คนโง่ที่รู้อยู่แล้วว่าถ้ากลับไป ... แล้วจะเกิดอะไรขึ้น

แต่ก็ยัง ... ก้มหน้ายอมรับ เพียงเพราะ ไม่อาจทนกับความทุกข์ที่อยู่โดยไม่มีคุณได้

เมื่อไหร่ล่ะ...??